مخاطره‌ی شاعری

شنبه ۱۶ می ۲۰۰۹ ساعت ۱۲:۰۹

کرایگ آرنولد ، شاعر خوب آمریکایی را دابلیو.اس مروین به جامعه‌ی شعرخوانان آمریکایی معرفی کرد. ده سال پیش نام او را در فهرست شاعران جوان ییل گذاشت. در این ده سال او خود را شاعری با آینده‌ی درخشان معرفی کرد. آرنولد، حدود سه هفته پیش در ژاپن ناپدید شد. پس از یازده روز جستجو برای پیدا کردنش، سرانجام مرگ او را اعلام کردند بی‌آنکه جسدش به دست آمده باشد. رفته بود تا از آتشفشانی به تنهایی صعود کند. می‌گویند پیش از این از آتشفشان‌های بسیار صعود کرده بود. ترجمه‌ی این شعر را به یاد همه‌ی شاعرانی منتشر می‌کنم که جنون مقدسی آن‌ها را به فتح آتشفشان‌ها می‌کشاند، بسیاری از آن‌ها در این راه جان می‌دهند. مخاطره‌ی شاعری از همین توجه آعاز می‌شود، توجهی که پرسش کلیدی این شعر است. این شکل خاص از توجه، اساس شعر، عاشقی و سکونت شاعرانه است. منشی که بدان شاعر بر لبه‌ی آتشفشان‌ها می‌ایستد، مهم نیست که جسد آرنولد پیدا شود یا نشود، ما در سرزمین‌مان خوب می‌دانیم که هرکه از لبه‌ی آتشفشانی سقوط کند، جسدش را نمی‌توان پیدا کرد.

واسه خیلی چیزا می‌تونم بگم دوست دارم،
اینم یکیش:

اون جور که واسم از ورودی فرودگاه می‌نویسی
که بتونم بت بگم همه‌چی خوب می‌شه

که بتونی بم بگی، یه پرنده هست
که تو ترمینال گیر کرده
همه اونو ندید می‌گیرن
آخه نم‌دونن باهاش باهاس چی‌کار کنن
جز این‌که تنها ولش کنن
که واسه خودش تا دم مرگ وحشت کنه

این تو رو خیلی خیلی غم‌گین می‌کنه

دلت می‌خواد می‌تونستی پرنده رو بیرون ببری
آزادش کنی یا (ازت بر نمی‌یاد)
یکیو صدا کنی
که پرنده‌ها رو درک می‌کنه
تا بیاد و بهش کمک کنه

تو فقط می‌تونی توجه کنی
و احساسات به خرج بدی و بنویسی
تا بم بگی که چقدر زبان
میون این محالات
خودش رو بی مصرف احساس می‌کنه

ولی اشتباه می‌کنی

تو همونی هستی که پرنده رو درک می‌کنه
بهتر از اونی که من می‌تونم باشم
که یه عالم قیل و قال راه می‌ندازم
اسموشون رو ترانه می‌زارم

اینا حرفای خود خودتن
جور خاص توجه کردنت
رو راست بودنت
و نپیچوندن چیزایی که آزارت می‌دن

اینا رو تو بهم پیشکش می‌کنی
من فقط برشون می‌گردونم

اگه، اگه فقط می‌تونستم
بهت نشون بدم
چقدر بی‌مصرف
نیستن...

شعر از کرایگ آرنولد، ترجمه‌ی محسن عمادی

نظر ها (0)

نوشتن نظر

Your Contact Details: